Ένα τεράστιο πανό με αυτό το μήνυμα αντικρίζουν τις τελευταίες εβδομάδες οι περαστικοί στη λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος της Φιλοθέης. Πόσοι στ’ αλήθεια όμως έχουν συνειδητοποιήσει για ποιο λόγο έχει αναρτηθεί και από ποιους; Ποιoς άραγε μπήκε στον κόπο να μάθει ότι ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι, ο Σόλωνας -μαθητής του Κολλεγίου Αθηνών- στις 4 Δεκεμβρίου χτυπήθηκε από ένα μπλε Audi (όπως λένε οι μάρτυρες) και εγκαταλείφθηκε, αφήνοντας εκεί την τελευταία του πνοή;

Πολλοί θα πείτε πως «ούτε το πρώτο θύμα είναι ούτε δυστυχώς το τελευταίο», αφού καθημερινά στους δρόμους μας χάνουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι. Για κάποιους άλλους, όμως, είναι αδιανόητο ένας εύπορος δήμος, όπως αυτός του Ψυχικού, να φροντίζει για το χριστουγεννιάτικο στολισμό και τους ποδηλατόδρομους σε όλα τα στενάκια και να μην έχει επιμεληθεί τόσα χρόνια μία πεζογέφυρα ή μία διάβαση σε αυτό το ύψος.

Προτού φανώ εμπαθής με το δήμο της περιοχής, θα ήθελα να αναφέρω πως σε καμία περίπτωση δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος. Πέρα από τη δεδομένη αφάνεια του αρμόδιου υπουργείου εδώ και χρόνια, κύριοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Η καθημερινότητα που αναπαράγει την αδιαφορία για το συνάνθρωπο και η εσωστρέφεια που έκλεισε τα μάτια σε αυτό τον οδηγό και πάτησε το γκάζι, αφήνοντας πίσω του τύψεις και ενοχές (ή έτσι νόμισε, προς στιγμήν τουλάχιστον).

Το μήνυμα τον συμμαθητών, φίλων και συγγενών που έκλεισαν συμβολικά την Κηφισίας και αγνόησαν τη βροχή για να αποχαιρετίσουν την ψυχούλα του μικρού μαθητή είναι πολύ ισχυρό. «Όχι άλλο αίμα» στην άσφαλτο για τόσο ανόητους λόγους. Όχι άλλη καταστροφή από ένα μέσο που φτιάχτηκε για να μας κάνει τη ζωή ευκολότερη και όπως με κάθε σημαντικό δημιούργημα γυρίζει μπούμερανγκ σε κάποιες περιπτώσεις απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.

Εκνευριζόμαστε και απογοητευόμαστε όταν στις μεγάλες λεωφόρους επικρατεί κυκλοφοριακό κομφούζιο, όμως αν είναι κάθε φορά που «ανοίγει» ο δρόμος να χάνονται ψυχές, χίλιες φορές να χάνουμε χρόνο από τη δουλειά ή τη διασκέδαση μας και να περνούν απέναντι οι πεζοί με ασφάλεια. Μακάρι κάθε φορά που ξεπερνάμε τα όρια σε δρόμους μέσα στην πόλη να φέρνουμε στο νου μας έστω και στιγμιαία αυτό το πανό, μήπως και προστατέψουμε πρώτα απ’ όλα τον ίδιο μας τον εαυτό και μετά τους συνανθρώπους μας.